Święty Józef pochodził z rodu króla Dawida. Mieszkał w Nazarecie i pracował jako cieśla. Bóg powierzył mu niezwykle ważne zadanie – opiekę nad Maryją i Jezusem. Ewangelie pokazują go jako człowieka sprawiedliwego, wiernego i posłusznego Bożej woli. Gdy dowiedział się o tajemnicy macierzyństwa Maryi, zaufał słowom anioła. Chronił Świętą Rodzinę przed niebezpieczeństwami, uciekając z nią do Egiptu przed prześladowaniami króla Heroda. Choć w Ewangeliach nie zapisano ani jednego jego słowa, jego życie jest świadectwem cichej służby i odpowiedzialności. Tradycja Kościoła uznaje go za wzór ojca, męża i pracownika. W 1870 roku papież Pope Pius IX ogłosił św. Józefa patronem Kościoła powszechnego.
Święty Antoni urodził się w 1195 roku w Lizbonie w Portugalii. Na chrzcie otrzymał imię Ferdynand. Już jako młody człowiek odznaczał się pobożnością i umiłowaniem nauki. W wieku około 15 lat wstąpił do zakonu augustianów. Studiował teologię i Pismo Święte. Po spotkaniu z franciszkanami oraz po śmierci pierwszych franciszkańskich męczenników w Maroku postanowił zmienić swoje życie. Wstąpił do zakonu franciszkanów i przyjął imię Antoni. Marzył o głoszeniu Ewangelii w Afryce, jednak ciężka choroba zmusiła go do powrotu do Europy. Z czasem odkryto jego niezwykły talent kaznodziejski. Głosił kazania we Włoszech i Francji, przyciągając tysiące słuchaczy. Potrafił prostym językiem wyjaśniać trudne prawdy wiary. Papież Grzegorz IX nazwał go „Arką Testamentu”, podziwiając jego znajomość Biblii. Zmarł 13 czerwca 1231 roku w Padwie, mając zaledwie 36 lat. Rok później został kanonizowany. W 1946 roku ogłoszono go doktorem Kościoła.
Święty Gerard urodził się w 1726 roku w Muro Lucano we Włoszech. Pochodził z ubogiej rodziny. Już od dzieciństwa odznaczał się wielką pobożnością i wrażliwością na potrzeby biednych. Po wielu trudnościach został bratem zakonnym w zgromadzeniu redemptorystów założonym przez Alphonsus Liguori. Nie był kapłanem, lecz wykonywał proste obowiązki: pracował jako furtian, krawiec, zakrystianin i pomocnik misjonarzy. Słynął z pokory, modlitwy oraz troski o najuboższych. Wiele osób przypisywało mu dar bilokacji, proroctwa i uzdrawiania. Zmarł w 1755 roku, mając zaledwie 29 lat.
Święta Rita urodziła się około 1381 roku w Roccaporenie we Włoszech. Już jako młoda dziewczyna chciała zostać zakonnicą, jednak za namową rodziców wyszła za mąż. Jej mąż był człowiekiem porywczym i skłonnym do przemocy. Rita przez wiele lat modliła się o jego nawrócenie. Dzięki jej cierpliwości i miłości mąż zmienił swoje życie. Niedługo później został jednak zamordowany w wyniku rodzinnej waśni. Rita przebaczyła zabójcom męża i modliła się, aby jej synowie nie szukali zemsty. Po śmierci męża i synów wstąpiła do klasztoru augustianek w Cascii. Pod koniec życia otrzymała niezwykły znak – ranę na czole przypominającą ukłucie ciernia z korony Chrystusa. Przez wiele lat znosiła związane z nią cierpienia.
Święta Teresa Martin urodziła się w 1873 roku w Alençon we Francji. Była najmłodszą z dziewięciorga rodzeństwa. Już jako dziecko odznaczała się głęboką religijnością. W wieku zaledwie 15 lat, za zgodą papieża, wstąpiła do klasztoru karmelitanek w Lisieux. Tam prowadziła życie ukryte, pełne modlitwy i codziennych obowiązków. Nie dokonała wielkich dzieł widocznych dla świata. Odkryła jednak „małą drogę” świętości – drogę prostoty, zaufania Bogu i wiernego wykonywania codziennych obowiązków z miłością. Na polecenie przełożonych spisała swoje wspomnienia, które później opublikowano jako książkę Dzieje Duszy. Stała się ona jedną z najbardziej znanych książek duchowych na świecie.
Pomnik dziecka utraconego
Święta Filomena jest jedną z najbardziej tajemniczych świętych Kościoła. Jej relikwie odnaleziono w 1802 roku w katakumbach św. Pryscylli w Rzymie. Na odnalezionej płycie znajdował się napis wskazujący na imię Filomena. Według tradycji była młodą chrześcijanką żyjącą na przełomie III i IV wieku. Złożyła ślub czystości i odmówiła małżeństwa cesarzowi Dioklecjanowi. Za wierność Chrystusowi została poddana licznym torturom i poniosła śmierć męczeńską.
